دیر آمد و با زود رفتن اش: خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد...
او برای بازگشت به اختر خویش در غروبی بی ماه، خاموشی صدایش را به دست باد سپرد، و یاد و خاطره اش را به امانت من.
آری، رفتن اش را باور دارم؛ قصیده ای ناتمام مانده است!
چهار سال گذشت!
امروز اول نوامبر است. و من به رویا یا واقعی بودن روزها و لحظه هائی فکر می کنم که کولی همراهم را آماده سفرش می کردم.
اول نوامبر است. و من باردیگر از هیاهوی باشکوه، پرعظمت و شتاب آلود هستی فاصله ای
می گیرم، به گوشه اتاقک کوچکم برمی گردم و به رختخوابی که در آن آسود، به پیراهنی
که هنگام مرگ بر تن داشت، و به آخرین برق چشمان مهربانش فکر می کنم!
اشتراک در:
پستها (Atom)